Role: Author

Zabel Khanjian, later Zabel Asadour, was born on July 23, 1863 in Scutari, a suburb of Constantinople, and educated in local French and Armenian schools. In 1879 when she was 16 years old, she joined with eight school friends to form the National Armenian Women’s Union which helped to establish girls’ schools and orphanages in the Armenian provinces. She became a well-known teacher and proponent of education, publishing with her husband, Hrand Asadour, a series of highly acclaimed Armenian language and literature textbooks. She also wrote journalism, fiction, and poetry under various pen-names including “Sybil,” “Anahit,” and “Miss Alice.” Her publications included novels such as True Feminism and A Girl’s Heart; a short story collection, Women’s Souls; and a volume of poetry, Reflections. The composition dates of her plays are uncertain. She died on June 19, 1934. Four years later, Hairenik Press in Boston published the Armenian version of her play The Bride, a lively comedy about a bride from the country who moves into her husband’s comfortable home in the big city but refuses to accept the traditional posture of submission to her mother-in-law’s authority. The Bride was first performed in English in 1986 at the Diocese of the Armenian Church in New York.

ZABEL YESSAYAN (1878-1943) is recognized today as one of the greatest writers in Western Armenian literature. From her earliest years until her tragic death, Yessayan championed social justice and women's rights. Even as a young woman, she fought against the injustices she saw at school, refused to accept the restrictions placed on girls in her community, and demonstrated a fierce determination to succeed in the literary world at a time when few women were allowed entry. Yessayan authored several novels, short stories, newspaper articles, and an eyewitness account of the aftermath of the 1909 massacres of the Armenians in Adana.

ԶապԷլ Եսայեան, բուն անունով Զապէլ Յովհաննէսեան, ծնած է 1878ին Սկիւտար: Նախակրթութիւնը ստացած է իր ծննդավայրի Ս. Խաչ Վարժարանին մէջ: Տասնեօթ տարեկանին գացած է Փարիզ եւ հետեւած Սորպոնի գրականութեան դասընթացքին: Հոն ամուսնացած է նկարիչ Տիգրան Եսայեանի հետ: Գրական իր նախափորձերը կատարած է Արշակ Չօպանեանի «Ծաղիկ» եւ «Անահիտ» թերթերուն մէջ: Փրկուած է Մեծ Եղեռնէն, փախչելով Պուլկարիա եւ անկէ անցնելով Կովկաս, ուր տարած է հանրային եւ ազգային կեանքը շահագրգռող աշխատանք: 1920էն ետք անցած է Եւրոպա: Ազգային գործունէութեան առընթեր զբաղած է նաեւ գաղթականներու եւ որբերու տեղաւորման հարցերով: 1927ին կ’այցելէ խորհրդային Հայաստան եւ Փարիզ վերադարձին կը հրատարակէ Պրոմէթէոս Ազատագրուած հատորը:

1933ին կը տեղափոխուի Երեւան եւ հոն կը շարունակէ իր գրական գործունէութիւնը: Կը դառնայ պետական համալսարանի դասախօս, աւանդելով Արեւմտեան երկիրներու գրականութեանց պատմութիւն: 1937ին կը դառնայ Ստանիլեան հալածանքներու զոհ, կ’աքսորուի եւ կը մեռնի 1943ին Սիպիրիոյ մէջ: