Description
Նկարագրութիւն
Այս վէպը՝ հեղինակի 1968-ին հրատարակած «Ակամայ Ծաղրածուն եւ Այլ Դերասաններ» գիրքին շարունակութիւնը չէ, թէեւ հերոսներէն ոմանք – մանաւանդ գլխաւոր հերոսը – կը գործեն այս վէպին մէջ եւս: Նոյն անձերն են, նոյն հայերը, որոնք կը շարունակեն իրենց կեանքը, բայց ոչ՝ վէպը: Որեւէ վիպային երկ, պատմուածք կամ վէպ, անձի մը կամ բազմաթիւ մարդոց կեանքին պատմութիւնը չէ: Որպէս գրական սեռ վէպը պէտք ունի առանցքի մը, եւ ուրեմն՝ կը մշակուի իբրեւ պատմութիւն: Այդքան: Արուեստի գործը, սակայն, այդ պատմութիւնը չէ, չի կրնար ըլալ:
Այդ իմաստով «Յարդգողի Ժառանգորդները» նոր եւ բոլորովին անկախ գործ մըն է՝ յղացումով եւ իր արծարծած նիւթերով: Մարդկային, ընկերային եւ հայկական մտահոգութիւններով:
Վէպը կը պատկերէ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի արիւնալի ու քաոսային մթնոլորտը։ Գիրքը կը կեդրոնանայ պէյրութահայութեան ապրումներուն, տագնապներուն եւ գոյատեւման ճիգերուն վրայ՝ միաժամանակ արծարծելով հայ դատի, զինեալ պայքարի եւ հայկական պահանջատիրութեան գաղափարախօսական բարդ հարցերը։ Աճէմեան այս վէպին մէջ խոր վերլուծութեան կ’ենթարկէ աւանդական կուսակցութիւններու կրաւորականութիւնը եւ սփիւռքահայ նոր սերունդի յեղափոխական զարթօնքը, որ պատրաստ է զէնքով սրբագրելու պատմութեան անարդարութիւնները։ Խորագիրը, որ Ծիր Կաթինի (Յարդգողի ճանապարհի) խորհրդաբանութիւնը ունի, կը մատնանշէ հայ ժողովուրդի տիեզերական ու յաւերժական երթը, զոր կը շարունակեն նորահաս «ժառանգորդները»՝ փնտռելով իրենց արդար իրաւունքներն ու հայրենիքի վերատիրացումը։
